Συνέντευξη με τον Θέμο “Apicos” Ρίζο : Αυτή τη στιγμή θα έδινα τα πάντα για να παίξω οπουδήποτε!

Καλώς ήρθες θέμο στο Music entropia radio & webzine .

 

 Τι είναι η μουσική για τον Θέμο, πώς ξεκίνησε όλο αυτό, η ονομασία, η σύνθεση κλπ κλπ  

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου υπήρχε σχεδόν πάντα μουσική γύρω μου. Η μητέρα μου εργαζόταν στη δισκογραφία, οπότε στο σπίτι μας έρχονταν πολύ συχνά μουσικοί και τραγουδιστές. Μας έπαιρνε μαζί και σε πολλές συναυλίες, ενώ δίπλα της ακούγαμε σχεδόν καθημερινά κασέτες με επερχόμενους δίσκους, για τους οποίους σχεδίαζε τα εξώφυλλα, ή demo που της έφερναν νέοι μουσικοί. Ο πατέρας μου, πάλι, αγαπούσε πολύ την κλασική μουσική αλλά και τα 60s. Τα πρωινά της Κυριακής μπορεί να ξυπνούσαμε με Beethoven που άκουγε στο σαλόνι, αλλά το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο δυνάμωνε αν τύχαινε να παίξει Shadows, Rolling Stones ή Beach Boys.

Ξεκινήσαμε μαθήματα μουσικής μαζί με τον αδερφό μου, όταν ήμουν 9-10 χρονών, με μια παλιά κιθάρα του πατέρα μου, πρώτα στο ωδείο, μετά ιδιαίτερα. Αλλά στο γυμνάσιο ανακάλυψα, όπως τόσοι πιτσιρικάδες στα μέσα των 90s, τους Nirvana, τους GunsnRoses, τις Τρύπες… σύντομα η κλασική κιθάρα αντικαταστάθηκε από την ηλεκτρική και το νέο «ωδείο» μου έγιναν οι σχολικές μπάντες, όπου δείχναμε ο ένας στον άλλο τα ακόρντα για το “Smells Like Teen Spirit” ή την «Ταξιδιάρα Ψυχή». Τον ίδιο καιρό άρχισα να ανακαλύπτω τον Elvis και τους Beatles στη δισκοθήκη των γονιών μου και σταδιακά το εφηβικό πάθος για τα «γκάζια» αντικαταστάθηκε από την αγάπη για το αγνό rocknroll των 50s και των 60s.

Στα φοιτητικά μου χρόνια δούλευα σε μπαράκια της Θεσσαλονίκης, συνήθως μόνος με την κιθάρα μου. Το πρόγραμμα ήταν τίγκα στις «σούπες» («Να μ’ αγαπάς», «Ξέχνα ρε Μπίλη τη Φανή» και λοιπά), ο ήχος χάλια, το κοινό πολύ μικρό και το μεροκάματο κυμαινόταν από 5.000 δραχμές τις καλές μέρες έως τα 1-2 ποτά μου τις κακές. Αλλά το να παίζω μέρα παρά μέρα live στα 18-19 ήταν φοβερό σχολείο. Την ίδια εποχή έκανα και τα πρώτα μου βήματα ως DJ.

Το 2005 γύρισα στην Αθήνα και λίγους μήνες μετά με πήρε τηλέφωνο η κολλητή μου. Ο αδερφός της (Παναγιώτης Ζούγρος) έψαχνε κιθαρίστα, καθώς η παλιά του μπάντα είχε διαλυθεί. Κάναμε ένα jam, μαζί με τα αδέρφια Χρόνη (μπάσο) και Λάζαρο (ντραμς) Ηλιάδη και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Picos Apicos & The Pina Coladas στην πρώτη τους μορφή.

Το όνομα της μπάντας μού ήρθε εντελώς ξαφνικά, ένα ξημέρωμα που δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Προέρχεται από τον «Πίκο Απίκο», τον πρωταγωνιστή της Φρουτοπίας, μιας σειράς που βλέπαμε παιδιά στην ΕΡΤ τη δεκαετία του ‘80. Ο Παναγιώτης έγινε ο “Picos” και εγώ ο “Apicos”. Παίζαμε από την αρχή rocknroll και στην πορεία προσθέσαμε πολλά στοιχεία reggae, ska, swing αλλά και διασκευές σε ελληνικά pop από τα 80s και τα 90s. Αλλά αν πρέπει να περιγραφεί αυτό που κάνουμε με δυο λέξεις, θα έλεγα ότι είμαστε party band.

Έχουμε αλλάξει σύνθεση αρκετές φορές από τότε. Σήμερα στην μπάντα, εκτός από εμένα και τον Πίκο, είναι ο Χρόνης Ηλιάδης (μπάσο), ο Τόλης Γούλας (τύμπανα) και η Όλγα Γαλανάκη (πλήκτρα).

 

 Θέλουμε να μας περιγράψεις τις πρώτες εμπειρίες σου σε στούντιο και live και να μας πεις πως είναι συγκριτικά το τότε με το τώρα ;

Κάτι που προσπαθώ να εξελίσσω διαρκώς στις ζωντανές εμφανίσεις είναι ο επαγγελματισμός. Παλιότερα, που δεν ασχολούμουν αποκλειστικά με τη μουσική, τα live αλλά και οι πρόβες ήταν ίσως περισσότερο μία διέξοδος από την πρωινή δουλειά. Όπως πολλές μπάντες, με τους Picos Apicos απλώς παίζαμε τραγούδια που μας άρεσαν, χωρίς να σκεφτόμαστε ιδιαίτερα τη συνοχή ή τη ροή του προγράμματος. Βασικός σκοπός ήταν πρώτα από όλα να περνάμε καλά εμείς οι ίδιοι σαν παρέα.

Με τα χρόνια διευρύνθηκε το κοινό, ενώ αρχίσαμε να παίζουμε όλο και πιο συχνά σε ιδιωτικά events (π.χ. γάμους και εταιρικές εκδηλώσεις). Πλέον, παρότι συνεχίζουμε –νομίζω- να περνάμε στον κόσμο αυτό το κλίμα «χαβαλέ», κάνουμε πολύ πιο συστηματική δουλειά στις πρόβες και στη διαμόρφωση του playlist. Το ίδιο ισχύει και στο στούντιο.


 Θα μπορούσε να συγκριθεί συναισθηματικά ένα live σε μια πλατεία με ένα σε live stage / μαγαζί ;

Ειλικρινά, έχοντας να κάνω live από τον Μάρτιο, αυτή τη στιγμή θα έδινα τα πάντα για να παίξω οπουδήποτε! Πάντως, σε γενικές γραμμές, τα μικρά stages σε bars/clubs έχουν το πλεονέκτημα της εγγύτητας κοινού-μπάντας. Από την άλλη, είναι πολύ δυνατή εμπειρία ένα επιτυχημένο live σε μια μεγάλη, «συναυλιακή» σκηνή.

 

 «Kρασί της παρέας» και «Ρετσίνα» !!! Σίγουρα τα διασκεδάσατε και τα δυο αλλά θέλουμε να μάθουμε πως έσκασε αυτή η θεματική.

Είναι αλήθεια ότι το αγαπάμε το αλκοόλ σαν θεματική στους Picos Apicos & The Pina Coladas. Ειδικά σε μικρότερη ηλικία, κάποια από τα τραγελαφικά πράγματα που αναφέραμε στα τραγούδια μας (όπως ο συνδυασμός yoko choko με ρετσίνα που αναφέρεται στο “Hangover”) , βασίζονταν δυστυχώς σε σχεδόν πραγματικές ιστορίες. Γενικότερα, αυτό που έχει μείνει σταθερό όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι δεν παίρνουμε πολύ στα σοβαρά το original υλικό μας και αυτό το εκφράζουμε απόλυτα στους στίχους μας. Θέλουμε ο κόσμος να γελάει με τα τραγούδια μας, κι αυτό είναι όλο.

 

 DIY ή εταιρία ποιο από τα δύο και γιατί ;

Με τους Picos Apicos δεν μπήκαμε ποτέ σε διαδικασία να ασχοληθούμε με εταιρίες, ούτε βέβαια κάποια εταιρία μαζί μας. Ήδη όταν κυκλοφορούσαμε τα πρώτα μας κομμάτια (το 2009-2010), η παραδοσιακή δισκογραφία είχε πεθάνει, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Εδώ και χρόνια, ο περισσότερος κόσμος ακούει τις νέες κυκλοφορίες στο YouTube και σε μικρότερο βαθμό σε πλατφόρμες όπως το Spotify και το Bandcamp. Οι σημερινές δισκογραφικές εταιρίες δεν βλέπω να προσφέρουν κάτι παραπάνω από αυτά που μπορεί να κάνει ένας τραγουδοποιός μόνος του. Πληρώνει πλέον κάποια εταιρία π.χ. για στούντιο ή παραγωγή video clip; Μιλάμε, φυσικά, πάντα για την «εναλλακτική» σκηνή, όχι για τα 15-20 ονόματα της λαϊκής/pop mainstream.

Έτσι, όλες οι παραγωγές μας είναι ανεξάρτητες και αυτοχρηματοδοτούμενες. Δεν έχουμε ούτως ή άλλως κάποια αξίωση να βγάλουμε χρήματα από τα δικά μας τραγούδια, γι’ αυτό και τα προσφέρουμε δωρεάν στο site μας.

 

 Στην μουσική σου παρατηρούμε πάντα μια ευχάριστη διάθεση που κατά εμε την μεταδίδεις , επίσης μας έκανε πολύ εντύπωση ότι ακόμα και σε ένα σοβαρό θέμα όπως ο Covid 19 διμιουργείς ευχάριστη διάθεση μουσικά και διακωμωδείς την κατάσταση με σοβαρότητα , θα θεωρούσες τον Θέμο (και) συγκυριακό – κοινωνικό μουσικό ;

To solo project «Ημέρες Καραντίνας», με τα τραγούδια για τον κορωνοϊό, προέκυψε αρχικά από τη βαρεμάρα του πρώτου lockdown. Στην πορεία θα έλεγα ότι εξελίχθηκε σε μια συνεχιζόμενη φάρσα, ένα running gag. Κάθε φορά που τελειώνω ένα τραγούδι/βίντεο για την πανδημία σκέφτομαι «ΟΚ, φτάνει, αυτό ήταν το τελευταίο». Όμως ύστερα από λίγες μέρες μου έρχεται από το πουθενά η επόμενη ιδέα και συνήθως είναι αρκετά γελοία ώστε να μην μπορώ να αντισταθώ.

Τα τραγούδια αυτά είναι σίγουρα συγκυριακά. Έχω πει πολλές φορές πως ελπίζω να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν η πανδημία και να τα ξεχάσουμε δια παντός μαζί με τον καταραμένο αυτό ιό.

Σαν μουσικός είμαι απλώς ένας τύπος που ξέρει να παίζει 3-4 ακόρντα και σε αυτά τα τραγουδάκια λέω πράγματα που φαίνεται ότι σκέφτεται πολύς κόσμος. Δε νομίζω ότι διακωμωδώ την κατάσταση με σοβαρότητα. Είμαι αντιθέτως, φανατικός οπαδός της γελοιότητας και κυρίως του αυτοσαρκασμού.

 

 Πως βλέπεις την αντιμετώπιση της κυβέρνησης απέναντι στην καλλιτεχνική σκηνή σε σχέση με τον Covid 19 ;

Στην κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύουν ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει 9 μήνες με 1.800 Ευρώ. Αυτά είναι τα χρήματα που πήραν (κάποιοι, όχι όλοι) οι μουσικοί από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα.- το 800άρι του Μαΐου και 2 Χ 534 Ευρώ για τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Το καλοκαίρι φυσικά δεν δούλεψε σχεδόν κανείς. Φτάσαμε μέσα Δεκεμβρίου και ακόμη δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει ενίσχυση για τους μουσικούς για το μήνα… Νοέμβριο.

Θεωρώ, γενικότερα, ότι η αντιμετώπιση των καλλιτεχνών σε αυτή τη συγκυρία αντανακλά τη συνολική αντίληψη της κυβέρνησης για το τι είναι, τελικά, πολιτισμός. Αυτή η αντίληψη φαίνεται να περιορίζεται στην Ακρόπολη και το Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου (με λίγους και κυρίως «ημέτερους»). Είναι πραγματικά θλιβερό.

 

 Ποια είναι τα καραντινάτα ακούσματα σου ; 3 μπάντες ελληνικές και 3 ξένες που ξεχώρισες το 2020

Θα πω μόνο εγχώρια ονόματα, γιατί θεωρώ ότι ειδικά αυτόν τον καιρό πρέπει να στηρίξουμε όσους επιμένουν να κυκλοφορούν μουσική στην Ελλάδα υπό αυτές τις συνθήκες.

H Sugahspank! και ο Blend Mishkin έβγαλαν νέο album που σκίζει. Η μοναδική Esterina έχει κυκλοφορήσει έξι, αν δεν κάνω λάθος, singles μέσα στην πανδημία. Οι Project UnCut –που κατά τη γνώμη μου πρέπει να ακουστούν οπωσδήποτε εκτός Ελλάδας- έχουν επίσης φρέσκο single. Στο μέτωπο των blues, μου άρεσαν πολύ οι δουλειές των Lazytrains και Behind 12 Bars. Νέο album κυκλοφόρησε και η αγαπημένη Μαρία Κηλαηδόνη, ενώ ένα πολύ ενδιαφέρον instrumental project παρουσίασε ο Κώστας Λεμονίδης.

Γενικά, όρεξη να ‘χεις να ακούς και να στηρίζεις Έλληνες τραγουδοποιούς και συγκροτήματα που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να επενδύουν σε αυτό που αγαπούν.

 

 Κλίνοντας θέλουμε να σε ευχαριστήσουμε για την όμορφη παρέα σου και να μας πεις αν ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΤΥ ;

Δεν ξέρουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο! Όταν τελειώσει αυτό το δυσάρεστο, μεγάλο διάλειμμα, θα τα πούμε ξανά σε πολλά και δυνατά live.

George Entropia

 

https://www.facebook.com/ThemosApicosRizos

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *